My Blog

Yehey, dahil sa pagiging mainggitin ko, nakahanap ako ng paraan para maayos na ang blog site ko. Nag-open ako ng account sa ibang site sa kagustuhan kong madesign-an ang site ko (as if marunong ako, e bakit ba pede naman matutunan yun e).

Dito nyo na po matatagpuan ang bago kong site (waahhhh, kainis talaga, hanggang sa huling sandali, nagloloko pa rin itong friendster na ito, hmph).

Eniweis, sana’y magkita pa rin tayo sa paglipat na aking gagawin.

Hasta la proxima vez…. God bless…

Haler. Siguro nagtataka ka, bakit parang nadoble ang post ko ngayong araw na ito ano… kase naman, feeling ko ang dami kong ginagawa, kaya nitong mga nakaraang araw e, hindi ko ma-update-update ang blog ko.

Bukod sa mahaba haba din ang bakasyon ko, pilit kong kinokolekta muna yung mga pictures na kelangan ko sa paggawa ng blog, e wala kaya akong digicam. Salamat na nga lang sa mobile ko, kase kahit papaano, meron pa ring mga pictures na puwedeng magamit, ehheheh. Thanks talaga di ba. Kase ba naman, kung tutuusin, madami na sana akong na-isamang pictures dun sa mga blogs na ginagawa ko, kaya lang, ang hirap kulektahin. Tapos nakikita ko, laging nag-papaalala ang friendster kung ilang pictures na ang na-upload mo. E matagal pa kaya ang January, nayhahaha…. yun lang ba ang problemahin, kesa naman kung ano pa di ba…

Eniweis, kalungkot yung title nito, kase nalulungkot ako. Ang dami dami ko ng dapat na naikuwento, kaya lang, hanggang ngayon, nasa isipan ko pa rin lahat. Ang dami dami ng nangyari sa buhay ko, tapos, hindi ko pa rin naipapaalam sa iyo. O di ba, hindi ka na updated sa buhay ko. Pagkatapos kaya ng Hatta, ang dami pa kayang sumunod. Kaya lang, bukod sa nagbakasyon nga ako ng mahabang panahon, e sa totoong buhay e hindi ko pa nagagawa yung mga kuwentong dapat e naikuwento ko na…. ayos di ba… alam ko atang miss mo na ang mga kuwento ko…

ayoko namang isa-isahin, kase baka maikuwento ko pa lahat. e ibang topic na yun, nyahahah….

actually, sa totoong buhay, e, kakamustahin lang kita. ayos ka pa ba diyan??? sana nagpaparamdam ka rin di ba…. hindi naman porke’t hindi ako nagpaparamdam e ganun na rin ang gagawin mo. Haler, paano na tayo magkakaroon ng communication.

Baka naman iniisip mo na nakalimutan na kita, sa totoong buhay, hindi ata… iniisip ko nga, baka ikaw ang nakakalimot sa akin… tapos ayan, malay ko kung ganun din ang iniisip mo… sabog tayong dalawa… sa kakaisip natin sa isa’t isa tapos hindi naman nakakarating sa atin na iniisip natin ang isa’t-isa…. napuputol na pala ang hibla na nag-uugnay sa atin….

Nyah… bakit ganun, dramang-drama a…. naintindihan mo kaya ang mga pinagsusulat ko??? wish ko lang I’m making sense di ba…. Kase naman, title pa lang, pasapak na ako… kaya ayan tuloy, dramang-drama nga, kulang na lang eto: *sniff* huwaaahhhhh…. (other side of me: toyo ka talaga)

Siya, kesa pahabain ko pa ito ng pahabain… abangan mo na lang ang susunod kong mga kuwento ha… sana hindi ka magsawa… sige na… mag-ingat ka lagi… alagaan mo ang iyong sarili ha…. huwag masyado magpagod… huwag nagpupuyat (blah blah blah) (other side of me: malala na talaga ito)…. cge na… babush… adios, paalam, goodbye, sayonara (tama ba???), ciao… God bless..

Mag-I-isang taon pa lang kame dito, mejo masasabi ko na madami-dami na rin kameng adventures na napagdaanan. Salamat sa mga friends na nakilala namin dito. Kung tutuusin, kung wala ang mga friendly-friends namin, malamang bukod sa magiging hobby namin ang umiyak lalo na kapag maaalala namin ang aming mga pamilya at kaibigan na andiyan sa pinas, tv addict pa rin ako (hindi pa ba?)

Eniweis, dahil sa kagustuhan kong maipakita ang suporta sa isang kaibigan, naisipan naming sumama sa camping sa Hatta (pangalan yun ng isang lugar). Although super excited ako na makapunta dun, sa totoong buhay, ang pangunahing dahilan naman talaga nun e dahil nga gusto kong samahan yung kaibigan ko, na pagdating sa huli, kamala-mala, siya pala ang hindi pupuwede dahil may previous engagement na siya na hindi naman pwedeng hindi niya puntahan, kaya ang nangyari, hindi siya nakasama at kame na lang ang tumuloy.

Sa totoong buhay uli, kung ako ang papapiliin, matutulog na lang ako (siyempre, tulog kaya yun, at kung talagang kilala nyo ako, yun talaga ang aking pipiliin), pero siyempre may mga factors din naman na kailangang I-consider, bukod sa first time ko, meron pa rin naman kaya akong mga kaibigan na sasama dun & gusto ko rin kaya silang makasama (naks naman, nababasa mo kya ito? Nyahaha)

So, ayun nga, pagdating ng huwebes ng gabi, off we go to the meeting place, super excited na ang tanging baon e isang t-shirt, isang blouse, medyas, sarong, unan, mobile, at dunkin donut (alam ko kase na maraming magbabaon kaya hindi na kame masyadong nag-effort na maghanda, which turned out to be na totoo nga, hehehe. buti na lang).

Pagdating sa meeting place, siyempre super wait pa. Kahit hindi masyadong kumpleto ang tropa, masaya pa rin. Siyempre, make the most out of it. Alangan naman na mag-wallow ka sa lungkot na hindi kasama yung iba no, may buhay ka ring sarili (nyahahah, selfish ang dating, pero kase ito ang paraan para ma-enjoy mo yung moment na yun ‘no).

Nakarating ata kame sa camp site ng mga bandang 11pm na rin siguro. Pagdating dun, super tayo sila ng tent (siyemre sila ang nagtayo, wala naman kameng itatayo di ba, sabit nga lang kame e, hehehe). Then, kainan na. Infairness, ang sarap ng mga nakahain, hehehe. Makikain talaga di ba (sabi sa iyo madami silang baon, & kakahiya naman if hindi ka kukuha at kakain di ba,nyahaha).

Pagkatapos kumain, siyempre, bukod sa pag-e-explore sa kapaligiran (kahit na madilim, naglagay naman sila ng mga torches e), super pa-picture di ba. Hindi lang ako ang walang kahilig-hilig sa picture. Pati ang mga kasama ko, walang kahilig-hilig. Promise. Wala talaga. Dahil sobrang hilig kaya, hihihi.

Kung hindi pa kame tinawag (kase may activity kaya), hindi pa kame bababa dun sa bundok ng sand na kinatatayuan namin. Pero dahil meron ngang activity, at tinawag na kami, nakisali kame no. Yun din kaya yung purpose nung fellowship na yun (yes, fyi, fellowship nga po yun, hehehe)

Ang unang ginawa, siyempre, sa totoong buhay, hindi naman magkakakilala lahat ng mga nandun, so super getting to know each other ang drama. Tipong may inner circle (ic), tapos outer circle (oc), may music, then parehas yung bilang nung ic saka oc, kaya paghinto ng music, tiyak may kapartner ka. From there, yun nga, getting to know each other nga ang drama, so super ask & pakilala ka. Then, nung halos lahat na nakatapat mo, yung last partner mo, yun yung magiging prayer partner mo for the rest of the fellowship.

Pagkatapos nun, siyempre, kelangan mas deep yung pagkakakilala mo dun sa prayer partner mo, kaya super binigyan kyo ng mga ilang minutes para mag-bonding (siyempre, para alam mo rin kung ano ang ipagdadasal mo sa kanya di ba). Pagkatapos namin magdasal, actually, di pa kme tapos magdasal, e may bago na naman daw game. Kaya siyempre, super minadali na namin ang aming mga sarili, times up na daw, hehehe.

So, start na naman ng bagong game. Siyempre yung unang game, ang purpose e para makilala mo yung mga kasama sa fellowship na iyon di ba. So, sa pangalawang game, mas masaya, kse makikilala mo na lahat ng mga nandoon. At ang twist ng game, di ba nga, may prayer partner ka, ipapakilala mo siya. Aarte kang tipong siya. Kaya dapat attentive ka noong nag-bonding kayo di ba, kase kung hindi, ah, malamang madami kang masasabi nun,nyahahah.

So ayun nga, isa-isang magsasalita, hanggang sa lahat na makapagsalita (pero sa totoong buhay, hindi lahat nagsalita, kase inantok na iyong iba e. natulog na kumbaga,hehehe).

Pero siyempre, hyper pa ako nun, pagkapasok sa tent para matulog, hindi muna ako natulog ano. Nakipagkuwentuhan muna sa kasama sa tent na hindi pa rin inaantok. E tipong iniisip ko rin yung oras, maaga pa kaya kaming gigising para abutan ang sunrise… so, kailangan ng matulog di ba.

Pagpatak ng alas-6, buti naman at hindi pa lumalabas si haring araw, rise and shine ang drama ko. Super ginising ko na ang mga kasama ko sa tent, tapos pati yung nasa kapitbahay namin na tent, super ginising na rin di ba. Then, super pa-picture na naman. Siyempre, umagang-umaga, yun ang gagawin mo, hahaha.

ito ang picture ko paglabas ng tent… f na f ang pagpose d ba…. as in nakatulog na rin ako sa tent sa wakas… at outdoor cya talaga ha, hindi sa rooftop lang, heheheh

tapos eto pa ang ibang mga magagandang pictures…

Pagkatapos magpa-picture s sunrise, super prepare na ng kakainin na almusal (as if may preparation nga na ginawa e tinapay kaya saka palaman yung almusal, nyahaha). Pagkatapos, kumain na ng almusal, then super pa-picture talaga ulit, promise (kase kaya, gabi na kame dumating, e iba pa rin hitsura ng desert kapag umaga no, har har har).

After ng hindi mabilang ng pose, tinawag na para sa worship activity. Ayan, super worship tayo, dapat hindi natin isa-isantabi ang mahalagang gawain na iyon di ba. Fellowship po ang ipinunta natin dun, hehehe. Then, super pose na naman para sa pictures (fyi nga pala, wala po akong dalang camera, bukod sa camera ng mobile ko if counted yun, hehehe). Kaya lang ang dami talagang humihingi ng pictures e, nyahahah.

Noong matapos na ang picturan, binigyan kame ng 10 minutes para mag-dune bashing. Wow, ang sarap. Sa sobrang nasarapan kame, umulit pa kame. Yung dune bashing e yung nakasakay ka sa four wheel drive, tapos maglalaro kayo sa sand. Basta alam nyo na un, yung parang sa pelikulang Dubai (hindi ko kase napanood e,hehehe, kaya parang lang, nyahaha). Anyway, may kapalpakan pa nga ako dun, buti na lang hindi ko vinoice-out. Ngayon ko lang sasabihin, hehehe. Naisip ko kase bakit kaya “june bashing” ang tawag e hindi naman june lang ginagawa yun, pede din naman sa ibang buwan, nyahaha. Yun pala dune, har har har.

Eniweis, pagkatapos nun, umuwi na rin kame. Hindi ko na iisa-isahin ang mga pangyayari ng pag-uwi namin, kase sa totoong buhay, wala akong maikukuwento, kase natulog lang ako sa biyahe namin noong pauwi na, hahaha.

So, ayan, I hope nag-enjoy ka sa kuwento ko di ba. Ingat lagi. God bless.

9 days (or let me say, 10 days) before Christmas

So, unang araw, pagkatapos ng misa, huwag muna tayong umuwi, mag-aya muna tayo sa isang kaibigan na manlibre naman siya. Magpakape naman siya… ang kaibigan naman, pumayag naman, sige, manlilibre nga. Ayos, panalo. Magkape muna tayo. Siyempre, hindi lang naman kape ang gagawin mo. Magkukuwentuhan din. Abutin tayo ng past 12mn. Panalo. Saka tayo mag-uwian, kase kahit naman walang pasok bukas, may activity naman na kelangan puntahan, e maaga kaya yun.

ist day pic

Pagdating ng ikalawang araw ng simbang gabi, in-charge ang SFC sa mass, kaya super abala. So, bago yung mass, ang dami pang ginawa, although Friday nung araw na yun, meron ngang activity noong maghapon. Diretso sa church, tapos, nag-assist kunyari then attend ng mass.

Pagkatapos ng mass, siyempre, super papicture, SFC ba naman. May bago na nga raw ibig sabihin yun e, hindi na Singles for Christ, Smile for Camera na (hehehe, joke lang). Hindi ko rin maintindihan yun e, sabagay, hindi lang naman mga members ng SFC ang ganun, yung ibang mga Pilipino din. Tipong kapag nakakita ng camera, kahit hindi naman sila ang pipicturan e super makikisali & super ngiti pa. So, yun nga, wag muna tayong umuwi, sumama muna tayong gumimik. At kelangan yung gimik na yun e aabutin tayo ng 2am. Kase may pasok naman e, pwedeng-pwedeng magpuyat (waaahhh).

So, ayan na, third day na ng mass, ang plano, pagkatapos ng mass, uuwi na. Yah ryt, diretso tayong uuwi. Pero siyempre, hindi puwede na walang pa-picture noong araw na yun, kaya super pa-picture pa rin d ba. Tapos nagkayayaan na ring umuwi after 40 thousand years, mejo madali lang ang pagpapalam ngayong araw na ito. E hindi naman kame kasya sa isang taxicab, so makisabay tayo. Umuwi naman nga kami, pero pagkatapos muna namin maghatiran, ayos. Pero infairness, maaga na nga nakauwi, compared sa naunang 2 araw.

Pagsapit ng ikaapat na gabi, may nag-aaya na namang gumimik. Pero dahil sabik na sabik na talaga kameng umuwi, tanggihan natin, at ipagpaliban na lang natin. Sa wakas, pagkaraan na magpa-picture (oo nga, kung napapansin nyo, kasama talaga yung mga pictures, importante din yun e, proof ba na nabuo mo ang simbang gabi, nyahahah), sa wakas, diretso uwi na.

Ikalimang-gabi, pagkaraang mag-po-po-pose, ang usapan, uuwi na ng diretso, sa kadahilanang, hindi pa rin kya kame nakakabawi ng tulog, ni-reschedule ang pag-ho-hot pot, para mag-coffee. O hindi ba, hindi talaga mapagkasya ang mga gimik. Tambak-tambak talaga. Kaya ayun, imbes na umuwi na naman ng diretso, magkape muna tayo, e kung napapansin nyo, wala namang sandali sa amin. Puro ba santagal.]

Pang-anim na araw, nakakahiya na kapag ni-reschedule pa ang pagpunta sa hot pot. So, ayun, super punta na sa hot pot para makipagbonding sa mga super friends (ayoko na isa-isahin, kase ipapakilala ko pa isa-isa yun, siyempre, kaya nga I-isa-isahin, nyahaha). Nakauwi kame, siyempre tipong madaling araw na naman, yehey, panalo talaga ang gimikang ito. Pero hindi nawala ang picture taking ha. Kung napapansin nyo, wala kaming kahilig-hilig sa pictures.

Pampitong araw, dahil talaga namang pagod na pagod na kame, pagkatapos magpapicture, dumiretso na talaga kami ng uwi. Yehey, sa wakas, totoong dumiretso na kame ng uwi.

Pangwalong araw, dahil halfday kame sa opisina, nakuha pa naming umuwi sa kanya-kanyang flat para magpahinga, then saka pa lang dumiretso sa simbahan para nga umatend ng mass (ano ba, hehehe). Pagkaraan ng misa, siyempre, ang favorite hobby, super pa-picture na naman, then naghiwa-hiwalay na kami. Uwian na, kahit na walang pasok bukas, uwian na, aba… kakapagod din yung gabi-gabing diretso simbahan ha. Pero nasa taxi pa lang kame, merong nag-aaya. Meron daw may birthday, so super punta kame imbes na dumiretso ng uwi. Waaahhhh…. Buti na lang talaga walang pasok kinabukasan. So super attend ng birthday d ba, heheheh. Mejo maaga naman kme umuwi, promise.

Pang-siyam na araw, ito ang pinakamalupit, hehehe. pagkatapos ng pakikipagbatian, pakikipag-picturan, diretso ng uwi. Haler, totoo ba ito? Pero infairness, totoo nga ito. Dumiretso kame ng uwi, kse hindi na kinaya ng mga powers namin. Masyado na kayang hectic ang maghapon namin. Although, kung napapansin nyo, pumatak ng Friday, so dapat super pahinga di ba, e meron pa kaming pinuntahan na household, e super tagal kaya ng hintayan na yun, kaya sakto lang kami. Pagdating namin sa church, ayun, mga walang regalo para sa exchange gift (at nung nag-exchange gift na, asa pa na may matatanggap di ba,nyahahah, well, wala namang masama di ba, hehehe). Eniweis, yun nga pagkatapos ng mass, dahil may pasok pa rin naman kinabukasan, hindi na nakuhang mag-celebrate, kase nga nabuo nga yung 9 na gabi di ba, diretso na uwi (come to think of it, oo nga ano, ano, nga ba ang nangyari?)

ninth day pic

Pero kung susuriin mo, yung huling gabi din na iyon ang pinakamatagal na paalamanan na nangyari. Lahat ba naman ng mga nakasama mo, mga kakilala mo, batiin mo at babayan mo, aba, muntik na kaming abutan ng pagbabalik ng mga dinosaurs, ikatlong beses, nyahahah.

So, sa kabuuan, hanggang sa isinulat ko ang blog na ito, feeling ko hindi pa rin ako nakakabawi ng tulog. Mejo madami-dami akong sisingilin, kaya lang hindi ko alam kung paano ko siya sisingilin, wwaahhh. As in antukin talaga ever di ba (baka nga kapag tin-race mo ang aking ninuno, malalaman natin na kamag-anak ko pala si sleeping beauty, hehehe, pero teka namamana ba iyon?)

Ayan tuloy, sa sobrang tagal ng paggawa ko ng blog na ito, hindi ko na naman alam kung paano tatapusin. Ni hindi na nga ako puwedeng bumati ng happy new year dahil huli na rin. Pasensya na, napatagal, gusto ko kase kasabay ng pagpopost ko e ang pictures* namin na na-compile namin sa gabi-gabing pagpapa-picture (pag-attend pala sa mass, lumalabas na naman ang pagiging salbahe ko (just thinking aloud)).

Siya sige na, hanggang sa muling pagba-blog. Mag-ingat lagi ha. God bless…

*pictures

itodo na natin ito. hindi ko na alam kung kelan kuha itong mga ito. basta alam ko simbang gabi pa rin. hindi nga lang ako sure kung anong araw na, kaya sama sama na, heheheh.

isama na natin ang pictures nung nag-hot pot. pagkatapos ng simbang gabi

Actually, matagal ko na dapat ito naisulat. Pero sa kadahilanang tinamad na naman akong mag-update ng blog ko noon, ngayon ko lang ikukuwento ito.

Sa wakas, napanood ko na rin ang Harry Potter and the Goblet of Fire. Marahil, marami sa inyo ang nagtataka kung bakit ngayon ko lang ibinalita ito. Pero dahil sa mga sunod-sunod na pangyayari sa buhay ko, at sa pagiging abala ko na rin sa opisina, nakaligtaan ko ng ikuwento ito. Pero, alam ko naman na kahit huli na, e sa gusto ko pa rin ipagmalaki na napanood ko na siya no, as in (kahit na sa totoong buhay e 2 beses ko siyang napanood, hindi nga lang sa wide screen at huwag nyo ng itanong kung saan).

December 28 noon, opening day niya dito. So, wala pa man yung araw na yun e super excited na ako. As in. Biruin mo ba naman, inggitin ka ba naman ng mga taong nakapanood na noh, e ako pa naman ang taong may inggit sa katawan, super inggit naman ako. Kaya pagsapit ng unang araw ng showing dito, nood na talaga (may kuwento pa nga yun, sabi ko sa sarili ko, yun yung unang movie na papanoorin ko s big screen dito at ilang beses nagmuntik-muntikanan na hindi yun magkatotoo, buti na lang). Kase it’s worth the wait, promise.

So, sa totoong buhay, napanood ko na nga siya di ba, hindi nga lang sa wide screen, pero iba pa rin talaga ang feeling kapag sa wide screen mo napanood. Bukod sa madaming cut yung napanood ko, puro kadiliman lang napagkikita ko (pintasan pa ba?)

Yun nga, bale anim kaming sama-sama na nanood. Lima yung tiket na magkakatabi, tapos nahiwalay yung isa. Siyempre, naisip ko, kawawa naman yung isa na mahihiwalay, kaya ako na lang (although sa totoong buhay, mas maigi kung mahihiwalay ka, para maiintindihan mo talagang mabuti ang nangyayari, at pabor talaga sa akin yun, kase, ako lang kaya ang nakabasa ng libro nun, tapos hindi po kaya pwedeng uliting ang sine dito), so nag-volunteer na ako, na ako na lang ang mahihiwalay (my other self: charing! Volunteer ka diyan! Gusto mo naman talaga yun, para walang istorbo sa panonood mo. Saka nagbabala ka pa nga na bawal magtanong sa’yo noh. Hmph, akala mo naman noble yung ginawa mo; sasagot ako: “Wag ka makulit diyan, blog ko ito. Tumahimik ka muna” *wink*)

E di ako na nga ang nahiwalay. Grabe, hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko habang nanonood ako. Feeling ko kasa-kasama ako ni Harry dun sa mga tasks nya, promise (emote na emote ito). Kahit na ba, mas maganda pa rin kapag nabasa mo yung libro. Pero kumpara dun sa ibang naunang movies, panalo na nga ito.

Sa sobrang pag-e-enjoy ko nga, feeling ko, gabi ko yun, yung para talaga sa akin yun. Yung tipong nararamdaman ng mga bride (bride talaga ang piliin di ba), or kaya nung mga nag-re-recital, or nagde-debut. Yung ganung feeling. Basta hindi ko maipaliwanag. Super thankful nga ako sa mga friends ko na kasama ko noong gabi na yun e. Super supportive talaga sila, promise.

Kase ba naman, kung hindi ba naman makapal ang mukha ko, libre na nga ako sa sine, libre pa sa nachos at popcorn na hindi naman naubos e mahaba na nga ang pelikula.

Tapos hanggang sa pagtulog ko ng madaling araw na iyon (oo, madaling araw na kame nakauwi nun, hindi dahil kay Harry, pero baka sa ibang kuwento na yun), napanaginipan ko pa rin siya (oo na, isa na akong adik!), at least hindi mamamatay tao (adik pa rin), joke lang.

Sige na, yun lang talaga ang kuwento ko. Hanggang sa susunod na pag-bo-blog. Mag-iingat ka. God bless.

9 days (or let me say, 10 days) before Christmas

This is our first time to celebrate Christmas away from our families. Kung inyong napapansin, mejo sabog-sabog ang mga pinagsususulat ko nitong mga nakaraang entry ko sa blog ko. Bakit, because, the season is getting in me. At sa totoong buhay, oo may totoong buhay, dahil may buhay na hindi totoo (nyahaha), nakakamiss talaga ang pamilya & friends no, promise. Totoo pala yun. Akala ko arte lang ng iba yun. Yun pala, iba pa rin pala talaga kapag naranasan mo na.

Eniweis, mabalik tayo sa title ng blog ko. Actually, dapat matagal ko ng inumpisahan ito, kaya lang, inaatake ako ng dati kong sakit, tapos, hindi ko pa rin alam kung matatapos nga ba namin ang aming endevour or may mga harrassments kameng mae-encounter para hindi namin mabuo.

Opo, nabuo nga po namin, nabuo naming ang SIMBANG GABI (hooray, yippee, yahoo, yehey). Walang halong pagmamayabang, pero lagi ko naman talagang binubuo ang simbang gabi, hindi ko alam kung dahil dun sa sinasabi nilang wish kaya ko binubuo or dahil dun sa sinasabi nilang wish, pero sa totoo (ulit), di naman kelangan mag-simbang gabi para mag-wish di ba. Saka, kung talagang para sa iyo, para sa iyo yan. Kung ibibigay sa iyo ni Lord, para sa iyo talaga, di ba.

Eniweis ulit, gusto ko sanang ikuwento ang bawat pangyayari noong simbang gabi e (siyempre, kaya ko nga ginawa ang blog na ito). Pasensya na po. Nagiging madaldal na naman ang other side ko (hehehe).

Ok, handa ka na ba? Mahaba-habang kuwentuhan ito. Kung makakakuha ka ng popcorn, at kung pwedeng kumain habang nagbabasa ng blog, gawin mo, dahil baka abutin ka ng pagbabalik ng dinosaur sa pagbabasa na ito.

So, umpisahan natin noong december 15. Gabi po ang misa dito ng simbang gabi, kaya december 15 pa lang e inihanda na namin ang aming mga sarili. Kung aking naikuwento, noong araw na iyon, bago kame pumunta sa simbahan e nagpunta muna kame sa mall at kame ay naggala doon. Kaya ang suma-tutal, hindi po kame nakarating ng maaga sa simbahan. Masasabi ko na hindi naman kame late, subalit lubhang maaga ang mga tao. Pagdating namin sa pagdarausan ng misa, aba, napakarami ng tao. Standing room only na ang drama namin.

Bago nag-umpisa ang misa, may program pa. May caroling at may lighting of the giant christmas tree. Then, saka pa lamang nag-start ang mass. Hindi masyadong mahaba ang misa noong araw na iyon, dahil sabi ng pari, alam na daw nya na pagod na ang karamihan sa amin sa pagtayo, dahil s totoong buhay (ulit), halos lahat nga naman e nakatayo. Sa labas kase ng simbahan nag-mass. (oo nga pala, tagalog ang misa, sa kasiyahan ng lahat. Siyempre no, mas feel mo ang pag-attend sa mass na tagalog di ba, kesa arabic, hehehe… atlhough hindi ko pa nararanasan yun, saka sa english, mas solemn pa rin talaga kapag tagalog).

Pagkatapos ng mass (gustuhin ko man ikuwento kung ano ang sermon ng pari noong araw na iyon, e ibig sabihin kapag ginawa ko yun, iisa-isahin ko ang sermon nya gabi-gabi para maging uniform ang kuwento ko, e baka hindi mo na tapusin ito, sayang naman ang pagod ko di ba, pero sa totoo lang, mas mukhang ang tumatak sa utak ko e yung mga activities after mass, waaahhh, salbahe talaga ako ever), eto ang pinakamalupit na parte. Pagkakataon mo na, para makita ang mga friends mo na nagsimba din, at kamustahin sila ng mga pangyayari sa buhay-buhay. E sa nakaraang ilang buwan na pamamalagi namin dito, masasabi ko na, nakaipon na rin kame ng ilang kaibigan.

Oo, ilang kaibigan, na babatiin mo, kakamustahin mo, kukuwentuhin mo pa minsan, dadaldalin mo pa minsan, at hindi mo napapansin, bumalik na pala ang mga dinosaur sa mundo, nandun ka pa rin at nakikipagchikahan at nakikipagbatian sa ilang mga friends mo.

2nd day pics na po ito =)

Paano mo nga ba nasasabi na ang isang tao ay mabait. Na ang isang tao ay maganda. Na ang isang tao ay mapagkakatiwalaan. Na ang isang tao ay nag-e-effort. Paano nga ba? Ano nga ba ang pamantayan mo para sabihin na nababaitan ka, nagagagandahan ka, nagtitiwala ka sa isang tao? Ano nga ba ang pamantayan mo kapag sinabi mo na super nag-e-effort ka na para gawin ang isang bagay?

Minsan, o madalas, hindi ko alam kung napapansin nyo, maririnig nyo, sasabihin ng ibang tao, ang ganda nya talaga ano? Tapos ikaw naman, titingnan mo kung sino ang tinutukoy nya, at magre-react ka naman, sa sarili mo man o dahil hindi ka nakapagpigil, “nagagandahan ka sa kanya?”

Meron namang pangyayari ganito, sasabihin ng kaibigan mo, “ang bait bait talaga ni ganito ano?”, sabay sasagot ka naman ng, “mabait na ba sa iyo yun. E ganito ang ugali nyan, blah blah blah, ganyan ang ugali nyan, blah blah blah”

Eto pa ang isang sitwasyon, “ano ba namang gawa ito. Walang kuwenta? Sino bang gumawa nito? Parang hindi pinagisipan a.” sabay may magsasalita, “ano ka ba, ibinuhos ko na nga ang lahat ng kaalaman ko diyan, tapos sasabihin mo, walang kuwenta.hmph”. O d ba, super effort na effort na pala, hindi pa rin na-appreciate.

Well, diyan na naman papasok yung mga fallacies na pinagpopost ko dito (hehehe, hindi ko talaga kayang magseryoso, ano ba yan at ano naman kaya ang connection nun d2, (other side of me: wala lang gusto ko lang mabanggit, parang bagay e).

Kase naman, sino ba ang naglalagay ng pamantayan sa atin? Sino nga ba ang nagsasabi na tama o mali ang mga ginagawa mo? Sino nga ba ang nagsasabi na mabuti o masama nga talaga ang mga ipinapakita mo?

Ang hirap namang isipin nun. Kase di ba, mamaya mo, ang mabait pala sa kanya e yung hindi siya ginagawan ng masama, yun na pala ang mabait sa kanya. Tapos dun naman sa isa, nagpakamatay ka na para sa kanya, masama pa rin ang tingin nya sa iyo, hindi ka pa rin pala mabait sa tingin nya (other side of me: kase magpapakamatay pala siya dapat, e nabulilyaso dahil sa iyo, joke lang, hehehe)

Tapos yung feeling mo, effort na effort na pala siya, super nagawa na pala niya ang lahat para mapansin mo, nandiyan yung tumulay na siya sa misuang luto, kumain ng lechong baboy (na kasama yung mga baga), at kung ano-ano pa, para lang makuha ang matamis na oo mo, e dahil manhid ka naman pala, akala mo, nakikipagkaibigan lang sa iyo, at iniisip mo hobby lang talaga nya yung mga ganun, kaya super friends lang naman ang tingin mo sa kanya.

Hay buhay, ang hirap talagang intindihin. So, ang masasabi ko lang bago ko tapusin ito: “Hindi pala lahat ng hindi masama e mabuti”…

Four days na lang before Christmas… o sobrang countdown na talaga ang ginagawa di ba. In fairness, kahit naman hindi uso dito ang Pasko, feel na feel pa rin naman namin. Malamig na rin naman dito, kagaya sa Pilipinas, kung tutuusin nga mas malamig pa nga dito. Tipong Pasko sa Baguio. May simbang gabi din naman. May makikita ka rin namang mga Christmas tree, parol, belen, etc (hindi nga lang sa bawat sulok, tipong panaka-naka lang). Pero iba pa rin talaga kapag andiyan sa Pinas.

First time ko magpa-Pasko na malayo sa pamilya. Malayo sa mga kaibigan. Malayo sa Pinas. Ayoko man isipin yun, pero kapag nabibigyan ako ng oras na mag-isip (at madami ako nung oras na yun), nalulungkot talaga ako. Feel na feel ko ba na malayo talaga ako.

Na-mi-miss ko ang mga pinaggagagawa namin kapag malapit na ang Pasko. Kase ngayon, ni hindi ko man lang naranasan magkabit ng Christmas tree (hay, lungkot, lumbay, hapis, (pahiram muna))… Ni hindi ko man lang naranasan na maghirap gumising sa madaling araw para mag-simbang gabi. Ni hindi ko man lang naranasan na mangarag, kse may a-attendan akong party ngayong gabi e kelangang gumising ng maaga para magsimba. Tapos, mukhang hindi ko mararanasan ang maghanda ng noche buena.

Paano ka naman maghahanda kung ikaw lang mag-isa. O sige na, ipagpalagay na madami naman kayo sa flat, pero, iba pa rin pala kapag pamilya mo ang kasama mo.

Sabi nila mahirap daw. Iniisip ko noon, oo mahirap, pero kung kaya nila, bakit ko naman hindi makakaya di ba… Oo nga, kaya ko naman, kaya lang, nakakalungkot pa rin pala talaga. Dapat sa mga panahong ito, abalang-abala na ako sa pagbabalot ng mga regalo ng mga inaanak ko (or dapat by this time tapos na ako sa pagbabalot)… abalang-abala na ako sa pag-attend ng mga Christmas party. Christmas party sa office, ng mga barkada, ng mga barkada pa, ng mga barkada pa ulit. Pero dahil hindi nga uso dito, abala pa rin naman.

Siguro ito ang way ni Hesus para sabihin sa akin na teka lang anak, nakakalimot ka sa tunay na diwa ng Pasko. Although sa totoong buhay e miss ko na ang mga tao… feeling ko naman mas napapalapit ako sa Kanya. In fairness kase, imbes na pinagkakaabalahan ko ang mga bagay na nabanggit ko sa itaas, noong nasa Pinas pa ako. Isa na lang ang pinagkakaabalahan ko ngayon. At talaga namang dumadaan ang oras ko ng ganoon kabilis.

Pero, bago ka mag-isip ng kung ano. Masaya ako. Masaya ako, dahil mas nabibigyan ko Siya ng panahon ngayon. Hindi na lang basta a-attend ng misa tapos, tapos na. Nakakapaglimi-limi ako ng mga pangyayari sa buhay ko, at nararamdaman ko na lagi ko Siyang kasama, tumambay ka ba naman sa pagdarausan ng simbang gabi e.

Zzzzzzzzzzz……. Sandali nga, bigla akong nawala sa mga sinasabi ko, although pakiramdam ko e hindi na nga coherent ito. Istorbo kase ang boss ko e natutulog nga ako’t nag-bo-blog, heheheh. Utusan pa ba naman ako, hehehe…

Eniweis, hindi ko alam kung paano tatapusin ito, kaya bigla na lang mawawala……………..

Do you know that dapat by this time e natapos ko na yung mga naka-pending kong gawain. Pero dahil inaatake na naman ako ng sakit ko, imbes na tapusin ko ang mga dapat kong gawin, eto ako, nag-u-umpisa na naman ng bagong blog. As if naman, may interasado pang magbasa nito, pagkatapos ng mga walang kuwentang post ko noong mga nakaraang araw. (E bakit ba, blog ko ito, walang pakialamanan). Ayan na lumalabas na naman sa lungga nya yung other side ko, at hindi na nya mapigilan ang mag-comment (ang lagay e ikaw lang ang nababasa nila, dapat kasali din ako!)

Eniweis, sa totoong buhay e isa na lang naman ang hindi ko pa talaga nagagawa sa araw na ito. Although, kung susuriing mabuti, dapat matagal ko ng natapos yun, pero dahil nga kapag inuumpisahan ko ng siyang gawin e inaatake na naman ako ng sakit ko, hindi ko pa rin matapos-tapos. Kaya naman narito na naman ako at hindi malaman kung saan uumpisahan ang kuwento ko.

Ang dami-dami naman kaseng thoughts na pumapasok sa utak ko e. hindi naman mga coherent. E gusto ko talagang mag-blog ngayon, kaya eto, kahit parang walang patutunguhan e sige pa rin sa pag-ta-type ang mga daliri ko.

Teka lang, sandali lang. Wait…. May narealize pala ako. December 20 na pala, 5 days na lang pasko na. Waaaahhhhhh. First time ko na malayo sa pamilya ah. Alam ko na kung saan nanggagaling ang kakaibang nararamdaman ko. Alam ko na kung ano ang pinag-uugatan nito. Miss ko na ang pinas… miss ko na ang mga tao sa bahay namin… miss ko na ang lugar namin, miss ko na ang mga kaibigan ko diyan… miss ko na silang lahat… (wwwaaahhhhh din!!!)

Hindi ko tuloy alam kung itutuloy ko pa itong mga isinusulat ko dito (sniff, sniff). Luhaan na ako e, hindi ko na makita kung anong ginagawa ko… baka mamaya abutan ako ng boss ko na ganito ang itsura…

Basta, ang blog na ito ay para lang sabihin na “GRABE, MAGPAPASKO NA TALAGA, HINDI NA MAPIPIGILAN, ASAN NA KAYO??? MISS KO NA KAYO… I LOVE YOU!!! GOD BLESS” (with matching background music na pamasko, sniff, sniff, sniff pa)

Nandito na naman ako sa opisina. Hindi ko na naman alam kung ano ang uunahin ko. Ang magbasa ng libro, mag-internet, mag-telepono, matulog, o mag-blog. Tanggalin na natin sa listahan ang matulog, nandito kase ang boss ko, kaya hindi yun pwede. Tanggalin na rin natin sa listahan ang telepono, kase obvious naman yun di ba. E matatapos ko na yung libro na inuulit ko, at inaantok ako lalo habang nagbabasa, kaya hindi rin pwede. Hindi rin naman ako pwedeng mag-internet, kase naka-connect nga cya, kaya isa na lang ang natitirang option. Mag-blog, kaya eto ako ngayon, abalang-abala na naman.

Paano ko nga ba uumpisahan ang kuwento ko. Hindi ko kase alam kung saan ako magsisimula. Eto na naman ako. Lagi na lang ba akong ganito, hirap na hirap umpisahan ang kuwento?

Ang dami rin kaseng nangyari sa buhay ko noong mga nakalipas na araw e.

E siyempre, mahirap naman mag-simula ng kuwento sa gitna d ba. Kaya lang, d ko talaga alam kung saan mag-uumpisa e.

Huh! Ano ba ito, puro palabok pa lang ang mga nakasulat ha. Kumbaga, introduction pa lang, wala pa yung body, pero medyo, madami na rin akong naita-type, patunay lang kaya talaga ito ng pagiging madaldal ko?

Sige na nga, ibabalik ko na lang. Uumpisahan ko sa nangyari kagabi. Pero teka, mahirap ata yun. Sige na nga, uumpisahan ko na lang dun sa araw na natatadaan ko. Alam nyo naman ako, short term memory, kaya dun na nga lang. Wala pa naman akong matatanong ngayon, kase nga hindi pwedeng gumamit ng telepono.

Umpisahan ko na lang nung gabi ng bago mag-simbang gabi, so december 14 yun.

Oo, kahit naman nandito kame, meron pa rin namang simbang gabi. Uso din dito yun.

So, ayun nga, hindi ako pumasok noong december 14 kase umattend ako ng walang katapusang interview. E ang lupit naman ng mga pangyayari sa mga interviews ko, pero hindi ko na I-e-elaborate, kase ibang kuwento na yun. So, ayun nga, noong gabi ng december 14, nagpunta naman ako sa meeting namin. Oo, tama ka, meeting nga, pero walang connection yun sa trabaho ha. Sa multi-media team ng SFC yun. Huwag ka ng magtanong kung ano yun, basta, kase may ipine-prepare kameng presentation para sa pangalawang araw ng simbang gabi, kaya super attend kame ng meeting.

Natapos yung meeting ng past 1 am n ng december 15. So, pag-uwi sa flat, tulog agad. Gising ng pasado alas-sais, then pasok na sa opisina. Maghapon, nagpanggap na abala, pagpatak ng 2, umuwi na. ¾ day kase kapag araw ng huwebes.

Pero siyempre, imbes na umuwi ng flat, para matulog, maglamyerda muna tayo. Samahan natin ang ka-sister na magpagupit, at mainggit din tayo, kaya magpapagupit din dapat, at kelangan mag-aaya pa tayo sa ibang ka-sister na magpagupit din.

Pero siyempre, hindi muna kayo agad magkikita-kita di ba. Kase dadaan pa dapat sa flat ng isang kaibigan, may ipapakidala sa isang kaibigang uuwi dyan sa pinas, makikikain ng tanghalian, kase alas-2 na kaya nun, at saka pa lang pupunta sa pagpapagupitan.

Pagkatapos nyong magpagupit na tatlo, mapagdedesisyunan, na hindi pa rin maghihiwa-hiwalay, bakit kamo, kase sa sobrang miss na miss nyo na ang isa’t-isa, ayaw nyo pang maghiwa-hiwalay di ba. Kaya pupunta muna kayo sa mall at mag-iikot. Pagdating sa mall, mang-aaya pa rin ng kaibigan para sumamang maglibot.

Pagkaraan ng ilang oras na paglilibot sa mall (in fairness, merong mga nabiling sulit naman), hindi na sapat ang oras para umuwi pa sa kanya-kanyang flat para magpahinga at magpalit ng damit para magkita-kita ulit, dahil aattend ng simbang gabi, umorder na lang ng pagkain, ipapadeliver sa flat ng isa sa mga kasama at dun na lang kakain. Pero kailangan uuwi yung isa, kase ganun talaga, susunod na lang siya.

Pero, ang biyahe papunta sa flat, may event pa rin na kailangang mangyari. Hindi basta basta uuwi lang di ba. Kailangan, masigawan ng driver sa kadahilanang tumigil daw sa pagsigaw-sigaw. Maturuan ng manners kung paano makitungo sa matatandang kagaya niya raw, yung mga ganung pangyayari ba, bago pa makarating sa patutunguhan.

Pagdating naman sa flat, hinintay lang dumating ang pagkain, hindi na hinintay ang isang kasamahan, at malapit na ang takdang oras ng pagpunta sa simbahan, nagbihis lang, hinintay ang kasamahang umuwi pa, hindi na binigyan ng pagkakataong makakain (ang tagal kase), punta na sa simbahan.

Pagdating sa simbahan, ooopppsss, meron pa palang program, bago ang actual na misa, maghintay tayo. At dahil ginabi na kame sa pagpunta sa simbahan, hindi man kame late, ngunit maaga naman ang mga tao, wala na ring upuan, kaya tumayo tayo. Kalimutan natin na naglakad nga pala tayo ng walang habas sa mall. Kalimutan natin na puyat na nga pala tayo noong nakaraang araw. Kaya pa natin ito.

Pagkatapos ng misa, huwag muna tayong umuwi. Kailangan, makipag-socialize muna tayo sa mga tao na umattend ng misa. Ang mga super friends, friendly-friends, at kung sino-sino pang mga friends. Batiin muna natin sila isa-isa. Magpakuha din tayo ng litrato. First day ba naman ng simbang gabi e.

Pagkatapos ng 48,000 years na pagpapaalamanan sa isa’t-isa, asarin natin ang isang kaibigan na manlibre naman siya ng kape. At ang kaibigan namang ito, kumagat sa pain, oo nga, magkape naman tayo. Kaya, imbes na umuwi tayo sa kanya-kanyang flat, magkape muna tayo.

Ang suma-tutal, umuwi tayo ng pasado ala-una, tutal biyernes naman bukas, walang pasok.

Pero, diyan ka nagkakamali, hindi porke’t biyernes e hindi ka na gigising ng maaga. Kung iyong natatandaan, may a-attendan kang orientation, kung saan, mag-uumpisa ng 9 ng umaga hanggang 6 ng gabi. E maghahanda ka pa, so ang gising mo nun, 1 oras, bago ang ibabiyahe mo. Pero, dahil adik ka nga sa tulog, gawin na lang nating 30 mins.

Pagkaraan ng ilang sandali, handa ka ng umalis ng flat patungo sa bus stop kung saan doon kayo magkikita ng kasama mo. So, sumakay na tayo ng bus, papunta sa patutunguhan. Magkuwentuhan tayo, habang nagbibiyahe, malayu-layo rin kase. At dahil sa pakikipagdaldalan, kalimutan nating pindutin ang buzzer. Ang driver, supportive ever, huwag tayong huminto sa bus stop na wala namang pumapara at wala namang nagnanais na bumaba. Ayun, lagpas tuloy kame. Kaya imbes na isang kilometro lang ang lalakarin, naging 2 kilometro pa tuloy. Pagdating tuloy sa pupuntuhan, wala ng panahon na magpahinga, magsisimula na raw. Ayun, nagsimula past 10 na, ayos.

Hindi ko na rin iisa-isahin ang pangyayari noong orientation, ang haba na kase e. Saka parang ibang kuwento na yun, kaya, dun na lang sa natapos ang part namin mga bandang 4pm na. Nagpahinga lang sandali, susunduin na raw kame para naman pumunta sa simbahan, dahil may presentation nga, di ba, kaya kelangan maaga ka dun, at baka may maitutulong ka.

Pagdating sa simbahan, naghanda na para sa presentation, nagsimula mag-present, pasado 8pm na. Pagkaraan ng presentation, nagumpisa na ang misa.

Eto na naman, tapos na naman ang misa, siyempre, 48,000 years na paalamanan… ngunit, subalit, pero, teka, sandali, naaya kameng lumabas muna. Sa madaling sabi, imbes na umuwi na kame ng diretso, sumama muna tayong gumimik. Hindi naman kase tayo masyadong puyat di ba. Wala namang pasok ng Sabado e (ung iba lang, wwwaaahhhh).

Kaya nakita na naman namin ang aming sarili na, sumamang lumabas, imbes na tuluyang umuwi sa flat. Natapos ang kuwentuhan (kung natapos nga ba?) ng bandang 1am na. Kahit nga hindi pa nag-uuwian e nagpaalam na kame, at nakarating kame sa flat ng mga bandang 2am na. Natulog, at gumising ng pasado alas-6.

Napagod ka ba? Ako rin napagod e. Kaya nga dito ko na muna puputulin ito. Hanggang sa susunod na kuwento na lang ulit.

Oo nga, may kasunod pa ito. Alalahanin mo, pangalawang araw pa lang yan ng simbang gabi, hindi ko pa isinasama ang pangatlong araw at ang mga susunod pa. Kaya talagang dapat mong abangan di ba. Pero aabangan mo lang yun, at your own risk ha, hindi rin ako nakakasigurado na mag-e-enjoy ka sa kuwento ko. Pero considering na nakarating ka ng pagbabasa hanggang sa parte na ito, malamang sa malamang e nag-e-enjoy ka naman di ba.

O siya, hanggang sa muli. Mag-ingat ka. God bless!!!